Sometimes Silence Speaks the Loudest
NL
De afgelopen weken waren zwaar. Emotioneel én lichamelijk. Zelfs een periode van rust bleek niet genoeg om werkelijk op adem te komen. Er speelde veel tegelijk en soms voelde het alsof mijn hoofd en lichaam nauwelijks de tijd kregen om bij te komen voordat het volgende zich alweer aandiende. Tegelijkertijd merk ik dat er iets in mij aan het veranderen is.
Misschien maakt juist dat deze periode zo intens. Wanneer je verandert, passen oude manieren van omgaan met situaties ineens niet meer. Grenzen verschuiven. Dingen die je vroeger liet gebeuren, voelen niet langer vanzelfsprekend. Patronen waarvan je dacht dat je ze achter je had gelaten, kunnen juist op moeilijke momenten opnieuw naar boven komen.
Ook bij mij gebeurde dat. Oude patronen kwamen terug. Emoties werden soms groter dan ik aankon. Er waren momenten waarop ik mezelf opnieuw moest afvragen: wat wil ík eigenlijk? Wat heb ik nodig? Waar ligt mijn grens?
Ik merk dat ik duidelijker word. Thuis betekent dat bijvoorbeeld dat verantwoordelijkheid niet meer automatisch door één persoon gedragen hoeft te worden. Samenleven betekent ook samen bijdragen. Niet omdat alles perfect of altijd opgeruimd moet zijn, maar omdat verantwoordelijkheid en zelfstandigheid onderdeel zijn van groeien en volwassenen worden.
En ook buiten mijn huis merk ik een verandering. Ik heb steeds minder behoefte om energie te steken in situaties waarin ik me voortdurend moet afvragen of ik gezien, gehoord of gewaardeerd word. Niet alles hoeft persoonlijk te worden. Soms mag iets simpelweg zakelijk blijven. Mijn warmte, openheid en energie hoeven niet overal naartoe.
Dat betekent niet dat ik koud wil worden. Het betekent dat ik leer kiezen waar ik mijn energie aan geef.
Gelukkig zijn er tussen alle moeilijke momenten ook veel dingen die me eraan herinneren dat verandering niet alleen verlies betekent. Er zijn mensen om mij heen bij wie contact juist sterker wordt. Mensen die soms met iets heel kleins laten merken: ik zie je.
Er zijn momenten waarop ik steun durf toe te laten in plaats van alles alleen te willen dragen.
Er zijn kleine stappen vooruit die misschien voor een buitenstaander onbelangrijk lijken, maar die voor mij juist laten zien dat beweging niet altijd groot hoeft te zijn.
En er is mijn creativiteit. Muziek en schrijven zijn steeds meer manieren geworden om ruimte te maken in mijn hoofd. Wanneer gedachten te hard worden, probeer ik ze niet alleen meer weg te drukken. Soms schrijf ik ze op. Soms wordt één zin een verhaal. En soms wordt dat verhaal uiteindelijk een nummer.
Vandaag deel ik Louder Than My Mind. Een titel die eigenlijk heel goed past bij deze periode. Ik heb het nummer ook in de afgelopen weken geschreven. Want soms kan je hoofd ontzettend luid zijn. Gedachten, verwachtingen, herinneringen, onzekerheden en emoties kunnen allemaal tegelijk om aandacht vragen.
Ik leer steeds beter dat ik daar niet altijd naar hoef te luisteren. Ik mag mezelf even afsluiten van alle ruis. Ik mag rust zoeken. Ik mag schrijven. Ik mag muziek maken. Ik mag grenzen stellen. En ik mag hulp toelaten.
Op dit moment voelt het alsof ik in een fase zit waarin ik loslaat wat mij niet langer dient en voorzichtig vooruit probeer te kijken naar wat ik wél wil meenemen.
Daar horen moeilijke momenten bij.
Afsluiting.
Verandering.
Terugvallen in oude patronen.
Opnieuw leren.
En beseffen dat groei bijna nooit een rechte lijn omhoog is.
Misschien zal ik opnieuw struikelen. Misschien komen sommige patronen nog vaker terug.
Maar er is wel iets veranderd: ik hoef er niet meer automatisch alleen doorheen. En ondertussen wil ik beter voor mijn eigen gevoel en energie zorgen.
Misschien kom ik daardoor soms afstandelijker over.
Maar ik begin te begrijpen dat mijn openheid, warmte en energie niet voor iedereen beschikbaar hoeven te zijn.
Ze mogen terechtkomen bij mensen die mij werkelijk zien.
Bij mensen bij wie warmte ook veilig voelt.
En precies daar raakt mijn eigen verhaal aan Persestia. Persestia gaat niet over doen alsof de schaduw niet bestaat. Het gaat over de momenten waarop je even in die schaduw leeft. Wanneer alles zwaar, stil, verwarrend of donker voelt.
Maar ook over de wetenschap dat de schaduw niet het einde van het verhaal hoeft te zijn.
Soms moet je iets loslaten voordat er ruimte ontstaat voor iets nieuws.
Soms moet je eerst verdwalen voordat je opnieuw richting vindt.
En soms kom je niet als dezelfde persoon uit het donker als degene die erin stapte.
Misschien kom je er juist sterker uit. Niet omdat het makkelijk was.Maar omdat je onderweg hebt geleerd dat je niet alles alleen hoeft te dragen.
Between Shadow & Light.
Voor iedereen die momenteel even in de schaduw leeft: je bent niet alleen.
EN
The past few weeks have been difficult. Emotionally and physically. Even a period of rest was not enough to truly catch my breath. A lot was happening at the same time, and sometimes it felt as if my mind and body barely had time to recover before the next thing came along. At the same time, I notice that something in me is changing.
Maybe that is exactly what makes this period feel so intense. When you change, old ways of dealing with situations no longer fit the same way. Boundaries shift. Things you once allowed no longer feel natural. Patterns you thought you had left behind can suddenly return during difficult moments.
That happened to me too. Old patterns came back. Emotions sometimes became bigger than I could handle. There were moments when I had to ask myself again: what do I actually want? What do I need? Where is my boundary?
I notice that I am becoming clearer. At home, this means that responsibility no longer automatically has to be carried by one person. Living together also means contributing together. Not because everything has to be perfect or always tidy, but because responsibility and independence are part of growing and becoming an adult.
And outside my home, I notice a change too. I have less and less need to spend energy on situations where I constantly have to wonder whether I am seen, heard or appreciated. Not everything has to become personal. Sometimes something can simply remain professional. My warmth, openness and energy do not have to go everywhere.
That does not mean I want to become cold. It means I am learning to choose where I give my energy.
Fortunately, between all the difficult moments, there are also many things that remind me that change does not only mean loss. There are people around me with whom the connection is becoming stronger. People who sometimes show me with something very small: I see you.
There are moments when I dare to accept support instead of trying to carry everything alone.
There are small steps forward that may seem unimportant to someone else, but to me they show that movement does not always have to be big.
And then there is my creativity. Music and writing have increasingly become ways for me to create space in my mind. When my thoughts become too loud, I no longer try to push them away completely. Sometimes I write them down. Sometimes one sentence becomes a story. And sometimes that story eventually becomes a song.
Today I am sharing Louder Than My Mind. A title that actually fits this period very well. I also wrote the song during the past few weeks. Because sometimes your mind can become incredibly loud. Thoughts, expectations, memories, insecurities and emotions can all demand attention at the same time.
I am learning more and more that I do not always have to listen to all of it. I am allowed to step away from the noise for a while. I am allowed to rest. I am allowed to write. I am allowed to make music. I am allowed to set boundaries. And I am allowed to accept help.
Right now, it feels as though I am in a phase where I am letting go of what no longer serves me and carefully looking ahead at what I do want to take with me.
Difficult moments are part of that.
Closure.
Change.
Falling back into old patterns.
Learning again.
And realizing that growth is almost never a straight line upward.
Maybe I will stumble again. Maybe some patterns will return more often.
But something has changed: I no longer have to go through it automatically on my own. And in the meantime, I want to take better care of my own feelings and energy.
Maybe that will sometimes make me seem more distant.
But I am beginning to understand that my openness, warmth and energy do not have to be available to everyone.
They are allowed to go to the people who truly see me.
To people with whom warmth also feels safe.
And that is exactly where my own story connects with Persestia. Persestia is not about pretending that the shadow does not exist. It is about those moments when you are living in that shadow for a while. When everything feels heavy, quiet, confusing or dark.
But it is also about knowing that the shadow does not have to be the end of the story.
Sometimes you have to let something go before there is room for something new.
Sometimes you have to lose your way before you can find direction again.
And sometimes you do not come out of the darkness as the same person who entered it.
Maybe you come out stronger.
Not because it was easy.
But because along the way, you learned that you do not have to carry everything alone.
Between Shadow & Light.
For everyone who is currently living in the shadow for a while: you are not alone.
Reactie plaatsen
Reacties