Ik ben NtiniC, bedenker en maker van Persestia. Creativiteit is eigenlijk altijd een deel van mij geweest. Als kind schreef ik al verhalen. Mijn oma naaide de losse pagina’s aan elkaar en zo ontstonden mijn eerste kleine boekjes. In mijn tienerjaren begon ik met het bijhouden van een dagboek. Ook nu schrijf ik nog regelmatig, vooral om mijn gedachten op een rij te krijgen. Door te schrijven krijg ik overzicht. Ik zie situaties vaak ineens helderder en juist tijdens het schrijven ontstaan regelmatig nieuwe inzichten of ideeën. Door gebeurtenissen vanaf mijn kindertijd die ik niet goed kon verklaren, maar ook door ingrijpende ervaringen later in mijn leven, begon ik steeds meer te zoeken naar zingeving en naar antwoorden op grotere levensvragen. Op die zoektocht groeide ook mijn interesse in spiritualiteit.

Mijn creativiteit terugvinden

Door alles wat er in de loop van de jaren gebeurde, raakte ik een groot deel van mijn creativiteit kwijt. Langzaam kwam die weer terug toen ik begon te leren dat ik ook van mezelf mocht houden. Ik begon te schilderen en te fotograferen en vond daarin opnieuw een manier om mezelf uit te drukken. Tijdens mijn scheiding viel die creativiteit opnieuw stil en daarna kwam ze lange tijd niet echt terug. Fotografie bleef iets wat ik mooi vond om te doen, maar vooral wanneer ik ergens naartoe ging of iets bijzonders tegenkwam. Er ontbrak iets. Pas veel later begon ik te begrijpen wat.

Niet meer vluchten

Nu voel ik mij thuis in mezelf, op de plek waar ik woon en bij de mensen om mij heen. Ik heb niet meer het gevoel dat ik moet vluchten. En misschien nog belangrijker: ik vlucht ook niet meer voor mezelf. Ik heb geleerd om mijn eigen schaduwkanten aan te kijken. Om oude herinneringen en emoties niet langer weg te drukken, maar ze opnieuw te durven voelen. Daardoor kon ik dingen verwerken en uiteindelijk een plek geven. Ik leerde dat vergeven niet alleen over anderen gaat. Soms moet je ook jezelf vergeven. Ik leerde hoe belangrijk het is om van jezelf te houden en dat je jezelf soms op de eerste plaats mag zetten. Niet omdat anderen minder belangrijk zijn, maar omdat hoe het met mij gaat ook invloed heeft op de mensen van wie ik houd. Ik mag tijd voor mezelf nemen. Ik mag zijn wie ik ben. En misschien wel het belangrijkste: ik ben het waard. Net als ieder ander mens.

Grenzen, rust en ruimte

Ik heb ook geleerd dat het geen zin heeft om mezelf voortdurend naar beneden te halen. En ik accepteer het ook niet meer wanneer anderen dat voor mij proberen te doen. Daar hoort iets anders belangrijks bij: grenzen. Je mag grenzen stellen. Je mag je aan die grenzen houden. En anderen horen die grenzen te respecteren. Langzaam ontstond daardoor meer rust. Rust in mijn omgeving, maar vooral rust in mezelf. Nou ja… voor even dan. Want juist toen kwam mijn creativiteit weer terug.

Toen begonnen de ideeën

In het begin waren het vooral gevoelens en ideeën die ik nog niet goed kon plaatsen. Ik voelde heel sterk dat ik iets wilde doen waarmee ik andere mensen kon helpen, maar ik wist nog niet hoe. Ik kon het nauwelijks onder woorden brengen en had geen idee waar het uiteindelijk naartoe zou leiden. Maar de ideeën bleven komen. En iedere keer wanneer ik één idee begon uit te werken, ontstond er alweer een nieuw idee. Een verhaal werd een beeld. Een beeld werd muziek. Een scène werd een landschap. En langzaam begon alles met elkaar verbonden te raken. Zo ontstond Persestia. En voor het eerst voelde ik niet alleen creativiteit, maar ook voldoening en richting. Het doel werd steeds duidelijker. Persestia zal waarschijnlijk nooit helemaal “af” zijn. De wereld groeit mee met de verhalen, met nieuwe ideeën en misschien ook met mij.

Waar Persestia voor staat

En eigenlijk is mijn eigen reis ook precies waar Persestia voor staat. Niet doen alsof moeilijke dingen niet bestaan. Niet verwachten dat je altijd sterk moet zijn. Maar ruimte maken voor alles wat bij het leven hoort: schaduw én licht. Persestia gaat voor mij over jezelf leren kennen. Over voelen wat je misschien lange tijd hebt weggeduwd. Over grenzen leren stellen. Over loslaten wat je niet langer hoeft mee te dragen. Over jezelf vergeven. Over opnieuw ontdekken wie je bent. Over groeien zonder te verwachten dat je perfect moet worden. En vooral over het besef dat je niet hoeft te worden wie anderen willen dat je bent, maar dat je jezelf mag zijn — voor jezelf.

Als Persestia iemand even laat stilstaan, iets laat herkennen, troost geeft of helpt om opnieuw een beetje kracht te vinden, dan is dat voor mij al genoeg. Want uiteindelijk hoop ik dat Persestia één ding kan zijn: een plek waar je even mag thuiskomen bij jezelf.